Bismillah, as-salaamu ʿalaykum.
Samen slapen wordt vaak aangeraden als dé manier om hechting te versterken, de borstvoeding te bevorderen en je baby geborgenheid te geven. Veel moeders voelen zich daarom schuldig of tekortschieten als ze het niet doen. Uitspraken zoals: “ah nee joh, mijn kindje is 14 maanden en wordt ook nog vijf keer wakker, het hoort erbij” zijn normaal op fora. Maar wat bijna nooit wordt besproken, is wat het met de moeder zelf doet. En ik ga vandaag mijn ervaring delen.
Ik heb het idee dat samen slapen alleen wordt besproken in het belang van de baby of dreumes. Alsof alles gaat om het kind. Maar wat er eigenlijk gebeurt, is dat de rust van de moeder structureel onderaan komt te staan. En zonder goede slaap kun je niet functioneren. Ja, de baby krijgt nabijheid. Maar ook een oververmoeide moeder. Dan heb je je dreumes slaaptraining gespaard omwille van de hechting en schreeuw je nu naar je andere kinderen, omdat je nu over je eigen grenzen gaat.
Ik ben jarenlang zo’n moeder geweest die alles natuurlijk wou. Uiteraard wou ik niet dat het brein van mijn kinderen schade zou oplopen tijdens slaap trainen (wat tegenwoordig gezegd wordt), dus heb ik altijd samen geslapen tot het volgende kind zich aandiende. Gevolg? Tien jaar geen nacht doorgeslapen. Veel hoofdpijn. Op mijn tandvlees lopen.
Wat had ik graag gehad dat iemand me tien jaar geleden zou hebben gezegd: “slaap is belangrijk. Voor jou én voor je kleintje. Kleine kinderen kúnnen leren slapen. En ze hoeven niet eens zelf in hun eentje te huilen. Er zijn tegenwoordig gewoon gentle slaaptrainingen you guys. Je kunt er niet voor de kinderen zijn én jarenlang slecht slapen”.
Maar dat is niet wat er werd gezegd.. Want het enige wat er gezegd lijkt te worden: “UITEINDELIJK komt het goed” (wanneer dan?)(of juist weer het ander extreme dat nu opduikt: je baby met zes weken 12 uur achter elkaar door leren slapen).
Je kunt systemen hebben. Ritmes hebben. Je moeder kan je komen helpen. Maar als je niet goed slaapt dan voel je je gewoon niet okay.
Dus bij deze: het gaat niet alleen om je kindje. En trouwens: ik geloof dat zelfs kleintjes het beter doen op kwalitatief goede slaap. Ergens denk ik dat niet willen slaaptrainen ook gewoon luiheid of gemak is. Gewoon doorploeteren zonder plan. En wie doen we eigenlijk een plezier met slechte slaapgewoontes (want dat is eigenlijk gewoon wat het zijn. Je hebt je kindje niet de SKILL geleerd zelf te slapen). Want baby’s die langere blokken slapen worden ook uitgeruster wakker.
Ps. Ik heb mijn kinderen nooit geslaaptraint (voordat ik de moeder maffia over me heen krijg) (maar wou dat ik het wel had gedaan, had me een burnout’tje gescheeld. Ook wat waard, opzich).