Bismillah, as-salaamu ʿalaykum.
1. Ik had willen reflecteren op mijn eigen jeugd
Als ik opnieuw kon beginnen, had ik als eerste meer gereflecteerd op mijn eigen jeugd. En dan vooral als vrouw. Ik had willen kijken naar de rol die mijn moeder speelde in mijn leven, wat daarin goed was en wat minder goed werkte. Op basis daarvan had ik een plan willen maken: wie wil ik zijn als moeder?
Stel je voor dat je een moeder had die zichzelf altijd wegcijferde om voor anderen te zorgen. Dan is dat wat je is bijgebleven, en de kans is groot dat je dat onbewust herhaalt in je eigen moederschap. Had je een moeder die weinig liefde en affectie gaf, veel strafte en disciplineerde? Grote kans dat je dat gedrag (onbedoeld) overneemt.
Maar stel je voor dat je een moeder had die oprecht genoot van het moederschap en dat ook liet zien (niet alleen met woorden, maar met haar daden.) Ze straalde uit hoe mooi ze dit vond. Dan is de kans groot dat je het moederschap zelf ook zo ervaart.
Daarom is dit mijn eerste punt. Als je geen plan maakt, niet kijkt naar je eigen opvoeding en hoe die je gevormd heeft, en je kijkt ook niet vooruit naar de ouder die je wílt zijn, dan ga je maar wat doen.
En ik geloof: succesvolle gezinnen ontstaan niet zomaar. Moeders die het goed op de rit hebben in de eerste vier jaar, hebben dat niet ‘gewoon meegekregen’. Vaak is het het resultaat van een bewuste keuze, een plan, een visie.
2. Ik had mijn lichaam voorbereid op het leven dat eruit zou komen.
Zoals jullie misschien weten, ben ik diëtiste en ik werk met vrouwen en kinderen met chronische klachten. En wat ik dagelijks zie, is dat veel baby’s niet gezond geboren worden.
Dat komt doordat de gezondheid van een baby bij geboorte in grote mate afhangt van de darmflora van de moeder. Tijdens een vaginale bevalling neemt de baby een hapje van de flora in het geboortekanaal. Die flora komt uit de darmen van de moeder.
Als jouw darmflora niet op orde is — en laten we eerlijk zijn, wie heeft dat in 2025 wél? — dan is de kans op een gezonde start voor je baby veel kleiner.
Tijdens mijn eerste zwangerschappen wist ik dit niet. Ik dacht dat baby’s ‘gewoon gezond’ geboren worden. Ja, ik slikte Davitamon, vitamine D, K, misschien wat probiotica. Maar wat ik toen niet begreep: dat is 3 procent van het hele verhaal.
Wat echt telt, is jouw voeding en darmgezondheid. Veel mensen denken: ik eet wat ik altijd eet, neem een pilletje erbij, en dan ben ik verantwoord bezig. Maar dat is niet hoe het werkt.
Wat ik had willen doen: idealiter 1 tot 2 jaar vóór mijn zwangerschap aan mijn darm-, lever- en niergezondheid werken.
Ik heb tijdens mijn eerste drie zwangerschappen HG gehad. En na de geboorte had ik baby’s met reflux, eczeem, allergieën, gedragsproblemen, krampjes, onrust. Alles wat je je kunt voorstellen.
Nu zijn ze genezen alhamdulillah. Maar ik had willen weten dat het niet ‘erbij hoort’. Dat het feit dat het bij iedereen voorkomt, niet betekent dat het normaal is.
3. Ik had willen weten dat het niet alleen om de baby draait
Als je slecht slaapt, voel je je vreselijk. Maar omdat moeders om me heen zeiden: “Mijn kindje is zestien maanden en wordt ook nog vier keer per nacht wakker voor melk,” dacht ik: het hoort erbij.
Dus gaf ik mijn kinderen onbeperkt melk in de nacht. Ik heb ze nooit geleerd om op een liefdevolle manier zelf te slapen.
Het gevolg? Jarenlang slecht slapen, weinig energie, en het gevoel dat ik altijd tekort kwam.
Achteraf denk ik: wat als ik ze die vaardigheid wél had geleerd? Zonder huilen, zonder stress. Ze zouden uitgeruster zijn, ik zou uitgeruster zijn, en we zouden beiden gelukkiger zijn geweest.
En echt: een moeder die lekker in haar vel zit en een goede band heeft met haar kind, die hoeft niet bang te zijn dat haar hechting beschadigd raakt door slaaptraining zónder huilen.
Vandaar dat baby’s en kleintjes liefdevol leren slapen ook mijn missie is als gecertificeerd slaapcoach.
4. Ik had me minder willen inzoomen op de behoeftes van één kind en meer willen kijken naar onze familievisie + ik had meer kinderen willen krijgen.
Punt 4 is eigenlijk wel een persoonlijke. Het zijn er eigenlijk twee door elkaar heen, maar het lukte me niet om te van elkaar te scheiden (lol). Zoals ik al vaker heb aangegeven, heb ik ma Sha Allaah inmiddels vier dochters. Ze zijn 2, 4, 6 en 10. Zoals je ziet, zit er een wat groter leeftijdsverschil tussen die eerste en die tweede, en dan die laatste drie zitten wat dichter op elkaar. Als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar, kan ik zeggen dat mijn vruchtbaarheid niet echt terug lijkt te komen tot het moment dat ik stop met borstvoeding geven.
Toen mijn oudste twee jaar was, had ik totaal niet het gevoel dat zij wilde stoppen met borstvoeding. Dus ik dacht: ik wil nog langer voeden, dat is nog beter, dan ben ik nog natuurlijker bezig. En Allahu a’lam, achteraf weet je natuurlijk nooit hoe het anders zou zijn gegaan. Maar bij mijn andere kinderen merkte ik dus, achteraf gezien denk ik, dat het feit dat ik na twee jaar ook nog gewoon door ben gebleven gaan met de borstvoeding ervoor zorgde dat ik niet zwanger raakte, terwijl ik dat wel wilde.
Uiteindelijk besloot ik met 2,5 jaar om te stoppen met borstvoeding, omwille van dat kindermens dat nog steeds niet in vervulling was gegaan. En toen was ik daarna eigenlijk al vrij snel zwanger. Oftewel: ik denk dat mijn lichaam gewoon niet snel zwanger raakt als ik borstvoeding geef. En ik weet dat dit bij heel veel vrouwen anders is, maar bij mijn lichaam destijds — dat eigenlijk zo verschrikkelijk zwak en uitgeput was — denk ik gewoon niet dat dit kon. Allahu a’lam.
Wat ik eigenlijk had willen doen, is me minder inzoomen op de individuele behoeftes van elk kind — in dit geval mijn oudste — en meer kijken naar: hoe zou onze familievisie eruitzien? Begrijp me niet verkeerd, je hebt zeker niet alles in de hand wat betreft familieplanning, want uiteindelijk is Allah degene die plant. Maar het is wel belangrijk om als moeder je verantwoordelijkheid te nemen door ook over het grotere plaatje na te denken.
Als ik nu kijk naar mijn jongste drie kinderen en zie hoe ze echt in dezelfde levensfase zitten allemaal — Allahuma baarik lahunna — dan zie ik gewoon hoe verschrikkelijk leuk ze het met elkaar hebben. En hoeveel makkelijker het eigenlijk is om kinderen te hebben die in dezelfde levensfase zitten. Natuurlijk: mits je dus al deze andere punten goed hebt. Inmiddels kan ik uit ervaring zeggen dat het mogelijk is om dusdanig bepaalde methodes toe te passen bij kleine kinderen, waardoor ze goed gaan slapen en al die dingen, en waardoor het echt wel mogelijk is — dat denk en geloof ik nu — om kinderen sneller achter elkaar te hebben.
Als ik het over zou kunnen doen, dan zou ik dus minder willen inzoomen op de behoeftes van één kind. En meer willen kijken naar: oké, hoe wil ik – in Sha Allaah – dat onze gezinsstructuur en alles eruitziet? Dan zou ik eigenlijk minder lang borstvoeding willen hebben gegeven. Dan zou ik willen dat ik alles beter had aangepakt. Dan zou ik eigenlijk mijn kinderen veel dichter op elkaar willen hebben.
Ik had eigenlijk wel vijf of misschien wel zes kinderen willen hebben. En ik geloof dat dat ook kan, onder de goede omstandigheden. Zonder eraan onderdoor te gaan. Maar dan moet je keuzes maken. Bepaalde dingen opgeven. Een plan hebben.
Dus ik geloof echt dat we ons niet te veel moeten laten leiden door de behoeftes van één kind. En dat het belangrijk is om altijd het grotere geheel te blijven zien: wat is onze visie als gezin? Wat willen wij als ouders? En hoe kunnen we daar verantwoordelijkheid voor nemen?
5. Tijd voor mezelf durven claimen
Als ik terugkijk, dan denk ik: waarom heb ik mezelf altijd op de allerlaatste plek gezet? Alsof ik er niet toe deed. Alles draaide om de kinderen, het huis, de boodschappen, de planning, de voeding, de slaap, noem maar op. Maar wie zorgde er voor mij? Spoiler: niemand. Inmiddels weet ik dat niemand je komt redden. Je moet echt zelf je behoeften leren kennen en uitspreken. Over het algemeen zullen mensen je niet van alles gaan aanbieden, dus: durf te vragen. En niet pas als je burned out.
Vertel me: wat had jij anders willen aanpakken?