Bismillah, as-salaamu ʿalaykum.
1. Mijn darmen waren eindelijk veel beter in balans.
Toen ik zwanger raakte van mijn vierde, waren mijn darmen veel beter dan in mijn eerdere zwangerschappen. Zoals ik al vaker heb verteld en zal blijven vertellen: als een baby door het geboortekanaal gaat, krijgt het kind direct de flora van de moeder mee. En als die in balans is, heeft dat grote invloed op het zenuwstelsel van de baby.
Als moeder met gezonde darmen produceer je neurotransmitters zoals serotonine en GABA, die zorgen voor rust en kalmte. Daarnaast zorgt een disbalans in de darmen voor laaggradige ontstekingen, en dat kan weer leiden tot een overactief immuunsysteem bij de baby. En baby’s met een overactief immuunsysteem zijn simpelweg onrustiger. Ze slapen slechter, zijn sneller overstuur. Ook darmkrampjes, reflux of ander ongemak dat de slaap verstoort komt vaker voor. Een gezonde start begint dus bij de darmen van de moeder.
2. De kamer is écht donker
Vanaf een week of 4, 5 zorg ik ervoor dat de slaapkamer van de baby echt donker is. En dan bedoel ik niet een verduisterend gordijn dat het een beetje schemerig maakt. Ik bedoel: pitch black. Als je even in die kamer blijft staan en je kunt nog zien waar iemand staat, dan is het niet donker genoeg.
Ik ben altijd creatief geweest met gordijnen, lakens, alles. Inmiddels hebben we gewoon rolluiken. En zolang je overdag genoeg daglicht aanbiedt, de dutjes niet te lang laat duren en er voldoende activiteit is, hoef je je geen zorgen te maken over het dag- en nachtritme. Mijn ervaring is: donkere kamer = betere slaap.
3. Wakkertijden zijn BELANGRIJK
Elke baby heeft een bepaalde tijd dat hij of zij comfortabel wakker kan zijn. Bij sommige baby’s merk je het heel duidelijk: die gaan na 75 minuten huilen. Anderen kijken gewoon rustig om zich heen en lijken prima, maar zijn ondertussen oververmoeid. En oververmoeide baby’s slapen slecht. Ze doen korte dutjes, worden vaak huilend wakker. Wakker tijden aanhouden helpt je baby in een natuurlijk ritme te komen. En nee, dat betekent niet dat elk dutje exact gelijk is, maar wél dat je voorspelbaarheid creëert. Ik kon bij al mijn kinderen de klok erop gelijk zetten. Mensen verklaarden me vaak voor gek – “maar ze speelt toch nog?” – maar ik wist gewoon dat als ik haar op bed legde, ze ging slapen.
4. Ik bouwde langzaam af in mijn hulp.
Aan het begin hielp ik mijn baby in slaap vallen. Ik ging met haar in een donkere kamer liggen, gaf wat melk (nooit laten slapen aan de borst) en hield haar dicht tegen me aan. Ze viel in slaap, ik wachtte vijf minuten, legde haar neer. Daarna deed ik datzelfde, maar dan legde ik haar net iets eerder neer en hield m’n hand op haar rug.
Zo bouwde ik stap voor stap af. Uiteindelijk kon ik haar wakker in bed leggen, en viel ze zelf in slaap. Rustig, zonder huilen.
5. White noise, altijd aan
Niet alleen aan bij het inslapen, maar gewoon aan laten staan het hele dutje lang. White noise helpt bij het onderdrukken van andere geluiden. Bij ons staat het standaard aan tijdens elk slaapmoment.