Bismillah, as-salaamu ʿalaykum.
Wij moeders zeggen bij alles: “Het hoort erbij.” Als het gaat om vermoeidheid, overprikkeld zijn of gewoon niet lekker in je vel zitten, dan zegt iedereen: “Oh, dat hoort erbij.”
Op het moment dat iemand zegt: “Mijn kindje van 1 wordt nog 5 keer per nacht wakker voor melk,” dan zegt iedereen: “Dat is normaal.”
Zegt iemand: “Mijn kindje lust alleen maar witte producten – rijst, pasta – en geen vlees of groenten,” dan hoor je: “Ja, mijn kind ook. Dat is normaal, dat komt vanzelf goed.”
Zegt iemand: “Ik heb weinig tijd voor mezelf en ik voel me niet meer mezelf,” dan zeggen andere moeders: “Ja, dat heb ik ook. Dat hoort erbij.”
Maar… wat als het er niet bij hoort?
Wat als het komt doordat wij nooit hebben geleerd hoe we goed voor onszelf én voor onze kinderen kunnen zorgen? Wat als juist die overtuigingen het moederschap zwaarder maken?
Wat als we simpelweg nooit de tools hebben gekregen (de juiste kennis en begeleiding) om het op een gezonde manier vol te houden?
Stel je voor:
- je voeding en darmgezondheid zijn goed
- je werkt aan de darmen van je kindje, waardoor het een goede eter wordt (en ja, álle kinderen kunnen leren goed te eten)
- je leert je kindje liefdevol slapen, zonder huilen, zodat jij én je kind goed uitgerust zijn
- je weet welke behoeften jij hebt om deze marathon, het moederschap, goed vol te kunnen houden
- je hebt een plan waarin je actief zoekt naar manieren om jezelf te ondersteunen
In plaats van te zeggen:
“Het hoort er nu eenmaal bij,” en daardoor geen hulp meer te zoeken, ga je wél op zoek naar middelen voor energie.
Naar momenten waarin je lekker in je vel zit.
Waarin jullie beiden goed slapen.
Waarin het aan tafel geen strijd is.
Waarin je kindje zelfstandig speelt omdat het in balans is, niet oververmoeid of vol tekorten zit.
Hoe denk je dan dat het moederschap eruit zal zien?
Ik geloof dat met de juiste aanpak de eerste vier jaar juist de fijnste jaren kunnen zijn. Ik ervaar dat zelf nu met m’n vierde. Door heel veel fouten te hebben gemaakt heb ik een burn-out gehad. En de tips & tricks die ik nù pas heb wil ik aan jullie meegeven. Zodat jullie niet vier jaar hoeven te overleven alvorens écht te gaan genieten.
Laat mij weten hoe jij hierover denkt.
Oh ja, nog iets.
Op fora lees je weleens: “Mijn kindje is vier en praat nog niet.” En dan zegt een andere moeder: “Ja, de mijne begon ook pas met vierenhalf, dat kwam goed.” Maar wat als er wél een onderliggende oorzaak is?
Als we zeggen: “Bij mij kwam het ook goed,” nemen we een andere moeder misschien de kans om op tijd op zoek te gaan naar wat haar kind écht nodig heeft.
Laten we stoppen met alles normaal noemen. En beginnen met kijken: wat kan beter?